Monday, September 15, 2014

मी एक झाड रानचाफ्याचे

मी एक झाड रानचाफ्याचे
लालसर झाडावर पांढर्‍या पाकळ्यांचे
आणि एक सरळसोट सोललेला देह जखमांनी!
तू जगाला सांग कहाणी
पानांनवाचुन फुलच फुलं आलेल्या सुकलेल्या झाडाची
कुणी विचारलाच प्रश्न तर सांग
ते झाड अत्याचाराने ओरबाडलेल्या एका स्त्रीने
तिच्या नकोश्या नवर्‍यासाठी लावले आहे!

एकच क्षण

अनंतकाळची माता माथ्यावर ठोकून
माझा क्षण तू अलगद उचलला
सोयीने पत्नी म्हणून खुराड्यात दडपला
आता मातेच्या मंदिरात नैवेद्य दुरुन पहा
आरतीचे चटके सहन करताना
आणि
आजन्म पत्नीचा कारावास भोगत असताना
मी जपून ठेवलाय प्रेयसी असल्याचा एकच क्षण अनंतकाळ!

तू चिता होशील?

माझ्या अखंड मायेच्या स्त्रावाने मी सांभाळते, जोजवते
पुरुष नावाच्या अमर्याद अस्तित्वाला
आणि तू म्हणतोस
मी संपलोय, थांबलोय तुझ्यापाशी!
तू कधीच ओलांडले आहेस मर्यादा नावाचे प्रवेशद्वार
तुला गुन्हा ठोकायचा आहे माझ्या कपाळावर
लक्षात ठेव मी भांगात कुंकू भरले नाही तुझ्यासाठी
मळवट भरलाय सती जाण्यासाठी
तू चिता होशील?

Tuesday, March 4, 2014

फरफट

क्षणात किती विसंगत होत जातो आपण
प्रारब्धाच्या गोष्टी भविष्याला बांधतो
आणि स्वप्नांना भुतकाळाशी सांधतो
आणि पुन्हा जगाला विचारीत राह्तो
’माझी फरफट कोणी केली?’